اولین گرونده به پیامبر(ص)

 

پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم از دوران جوانى غالبا از اجتماع آن روز کناره گرفته و بطور انفرادی به تفکر و عبادت مشغول بود و در نظام خلقت و قوانین کلى طبیعت و اسرار وجود مطالعه میکرد،چون به چهل سالگى رسید در کوه حرا که محل عبادت و انزواى او بود پرتوى از شعاع ابدیت ضمیر او را روشن ساخته و از خلقت و اسرار آفرینش دریچه‏اى بر خاطر او گشوده گردید،زبانش به افشاى حقیقت گویا گشت و برای نخستین بار در غار حرا وحی آسمانی به وی رسید و براى ارشاد و هدایت مردم مأمور شد.
انتشار چنین دعوتى بآسانى ممکن نبود زیرا این دعوت با تمام مبانى اعتقادى قوم عرب و سایر ملل مخالف بوده و تمام مقدسات اجتماعى و دینى و فکرى مردم دنیا مخصوصا نژاد عرب را کوچک می‌نمود لذا از دور و نزدیک هر کسى شنید پرچم مخالفت بر افراشت حتى نزدیکان او نیز در مقام طعن و استهزاء در آمدند.در تمام این مدت که حیرت و جذبه الهى سراپاى وجود مبارک آنحضرت را فرا گرفته و بشکرانه این موهبت عظمى بدرگاه ایزد متعال سپاسگزارى و ستایش مینمود چشمان على علیه السلام او را نظاره میکرد و از همان لحظه اول که از بعثت پیغمبر صلى الله علیه و آله و سلم آگاه گردید با اینکه ده ساله بود به اسلام گرویده و مطیع پیغمبر شد و اولین کسى است از مردان که به آنحضرت گرویده است و این مطلب مورد تصدیق تمام مورخین و محدثین اهل سنت میباشد.
محمد بن یوسف گنجى و دیگران (مانند ابن ابى الحدید و محب الدین طبرى) از رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم نقل میکنند که فرمود: سباق الامم ثلاثه لم یشرکوا بالله طرفه عین،على بن ابیطالب و صاحب یاسین و مؤمن آل فرعون فهم الصدیقون.( کفایه الطالب باب ۲۴ ص ۱۲۳)
سبقت گیرندگان به ایمان در امت‏ها سه نفرند که یک چشم بهم زدن به خداوند مشرک نشدند و آنها على بن ابیطالب و صاحب یاسین و مؤمن آل فرعون‏اند که در ایمانشان راستگویانند.
امیرالمؤمنین در بخشی از خطبه قاصعه می فرماید: هر ساله رسول خدا به غار حرا مجاور می شد تنها من او را مشاهده می کردم و کسی جز من او را نمی دید. من نور وحی و پیامبری را می‌دیدم و بوی نبوت را استشمام می نمودم.
آری حضرت علی(ع) نور وحی و رسالت را با چشم ملکوتی خود می دید و بوی نبوّت را با شامّه درونی خویش استشمام می کرد.
نکته مهم دیگری که در این خطبه آمده چنین است: «‌من هنگامی که وحی بر او(ص) فرود آمد، ناله شیطان را شنیدم. گفتم:‌ای فرستاده خدا این آوا چیست؟ گفت: «‌این شیطان است که از آن که او را نپرستند نومید و نگران است. همانا تو می‌شنوی آنچه را من می‌شنوم، و می‌بینی آنچه را من می‌بینم، جز این که تو پیامبر نیستی و وزیری و بر راه خیر می‌روی و مؤمنان را امیری.یعنی این بدان معناست که امام علی (ع) شیطان را می شناسد و ناله وی را می شنود و فرشته هاتف را هم می شناسد و اهل ملکوت است.