سوره شمس و فضیلت آن

در مجمع البیان از اُبیّ بن کعب از حضرت پیغمبر صلی الله علیه و آله نقل کرده که کسی که سوره وَالشَّمْسِ را بخواند گویا تصدّق داده هر چه که بتابد بر آن شمس و قمر.
سوره شمس
۱-بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَابنام خداوند بخشنده مهربان ۱٫ سوگند به خورشید و گسترش پرتو آن

۲-وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا۲٫ و سوگند به ماه هنگامى که در پى آن آید.
۳-وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا۳٫ و سوگند به روز آن گاه که زمین را روشن و فضا را نورانى و خورشید را هویدا سازد.
۴-وَاللَّیْلِ إِذَا یَغْشَاهَا۴٫ و سوگند به شب آن گاه که خورشید را بپوشاند و آفاق و هوا را تاریک نماید.
۵-وَالسَّمَاءِ وَمَا بَنَاهَا۵٫ و سوگند به آسمان و آن (موجود مقتدرى) که آن را بنا نمود.
۶-وَالْأَرْضِ وَمَا طَحَاهَا۶٫ و سوگند به این زمین و به آن (ذات قادرى) که آن را بگسترد.
۷-وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا۷٫ و سوگند به نفس (آدمى) و به آن که او را راست و درست کرد (اعضاء او را متناسب یکدیگر و صفات او را متلائم اعضاء و محیط خارج نمود).
۸-فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا۸٫ پس بدکارى و پرهیزکاریش را به وى الهام نمود و او را بر عمل توانا ساخت.
۹-قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکَّاهَا۹٫ که به یقین رستگار شد کسى که نفس را (در کمالات اعتقادى و اخلاقى) رشد داد و (از پلیدى‌هاى فکرى و نفسانى) پاکیزه داشت.
۱۰-وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا۱۰٫ و بى‌تردید محروم و زیانکار شد کسى که آن را به پلیدى‌ها آلود و زیر پرده‌هاى جهل و کفر و فسق پنهان کرد.
۱۱-کَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا۱۱٫ ملّت ثمود (قوم صالح) به سبب طغیانشان (او را) تکذیب نمودند.
۱۲-إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا۱۲٫ آن گاه که شقى‌ترین آنها به پا خاست (و براى کشتن شتر صالح داوطلب شد).
۱۳-فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَهَ اللَّهِ وَسُقْیَاهَا۱۳٫ پس پیامبر خدا به آنها گفت: از آسیب به شتر خدا و منع وى از سیراب شدن در نوبت خودش بر حذر باشید.
۱۴-فَکَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَیْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا۱۴٫ اما آنها او را تکذیب کردند و شتر خدا را کشتند
پس پروردگارشان آنها را به کیفر گناهشان به کلى هلاک کرد و همه را با خاک یکسان نمود.
۱۵-وَلَا یَخَافُ عُقْبَاهَا۱۵٫ و از عاقبت آن کار (هم از کسى) بیم ندارد.